Μια ξεχωριστή σχέση...

    

Απ’ όλους τους ρόλους που κατέχει στη ζωή της μια γυναίκα, διαλέγω ως αγαπημένο μου αυτόν της κόρης. Κι ειδικά της κόρης του μπαμπά. Όσο κι αν το δέσιμο μητέρας μωρού είναι πηγαίο κι ισχυρό, το δέσιμο πατέρα κόρης είναι μοναδικό γιατί δεν το γεννά τόσο η φύση, όχι στον ίδιο βαθμό τουλάχιστον, ούτε τους συνδέουν εννέα μήνες κι ένας ομφάλιος λώρος, αλλά το έχτισαν μαζί με χρόνο και προσπάθεια. Ο πατέρας ή μπαμπάς ή μπαμπούλης για εμάς τα περήφανα θηλυκά είναι ο πρίγκιπας του παραμυθιού, ο καλός βασιλιάς κι ο ατρόμητος ήρωας μαζί. Είναι η πρώτη και παντοτινή αγάπη της κόρης, είναι αυτός ο υπέροχος άνθρωπος που κάνει όλα αυτά τα μικρά και μεγάλα μαγικά για να κερδίσει επάξια την πιο ξεχωριστή θέση στην καρδιά σου.

      Είναι εκείνος που σου έμαθε να γελάς με την ψυχή σου, να σέβεσαι τον εαυτό σου και τους άλλους μα και να μη φοβάσαι να αντιδράς κάθε φορά που κάποιος σε θέλει συμβιβασμένη. Σε έμαθε να έχεις άποψη και να τη στηρίζεις με πάθος. Σε μεγάλωσε έτσι ώστε να γίνεις η γυναίκα που θα διεκδικεί και θα τολμά για όσα επιθυμεί κι εκείνος πάντα κρυφά και φανερά θα καμαρώνει. Eίναι εκείνος που σε προστατεύει χωρίς ποτέ να σε φυλακίζει. Που σε αφήνει πάντα ελεύθερη κι όμως βρίσκεται κάπου εκεί τριγύρω να σε προσέχει. Όχι γιατί δε σε εμπιστεύεται, την εμπιστοσύνη του στη χάρισε απλόχερα, πάντα όμως θα φοβάται μην πειράξει κανείς το κοριτσάκι του.  

Ήταν δίπλα σου τα ξημερώματα που ξυπνούσες αγχωμένη για επαναλήψεις πριν τα διαγωνίσματα του σχολείου ή τις εξετάσεις αργότερα. Σου έδινε κουράγιο, σου έδειχνε πόσο πιστεύει σε σένα και σου έμαθε πως «τα αγαθά αποκτούνται με κόπους». Και κάθε φορά που κατάφερνες κάτι μικρό ή μεγάλο έλαμπε από χαρά και τα μάτια του γυάλιζαν από καμάρι και περηφάνια για σένα. Μόνο για το βλέμμα του αυτό, άξιζαν τα πάντα.
        Ρωτούσες συνεχώς κι κατάφερες τελικά να μάθεις τι είναι οφσάιντ απ’ τα έξι σου. Βάφτηκες στο χρώμα της ομάδας του από μωρό όχι γιατί δε σου άφησε άλλη επιλογή, αλλά γιατί ήθελες να του μοιάζεις και να παθιάζεστε μαζί. Κι αφού σε έπλασε και σε έκανε τη γυναίκα που είσαι σήμερα, δε σταμάτησε ποτέ να σε αντιμετωπίζει ως το μωρό του. Κι εσύ πάντα θα απολαμβάνεις τη φροντίδα του κι εκείνο το φιλί για καληνύχτα που δεν ξεχνά ποτέ κι είναι πια η δική σας παράδοση.

            Γιατί κανένας άντρας δε θα αγαπηθεί ποτέ περισσότερο απ’ ό,τι ένας πατέρας απ’ την κόρη. Ή ίσως υπάρχει ένας, ο γιος σου που θέλεις να φέρεις στον κόσμο για να του δώσεις το όνομά του, όχι γιατί το επιβάλει το εθιμοτυπικό αλλά γιατί δε θες να χαθεί ποτέ απ’ τη ζωή σου. 

Απ’ όλους τους ρόλους που κατέχει στη ζωή της μια γυναίκα, διαλέγω ως αγαπημένο μου αυτόν της κόρης. Κι ειδικά της κόρης του μπαμπά. Όσο κι αν το δέσιμο μητέρας μωρού είναι πηγαίο κι ισχυρό, το δέσιμο πατέρα κόρης είναι μοναδικό γιατί δεν το γεννά τόσο η φύση, όχι στον ίδιο βαθμό τουλάχιστον, ούτε τους συνδέουν εννέα μήνες κι ένας ομφάλιος λώρος, αλλά το έχτισαν μαζί με χρόνο και προσπάθεια. Ο πατέρας ή μπαμπάς ή μπαμπούλης για εμάς τα περήφανα θηλυκά είναι ο πρίγκιπας του παραμυθιού, ο καλός βασιλιάς κι ο ατρόμητος ήρωας μαζί. Είναι η πρώτη και παντοτινή αγάπη της κόρης, είναι αυτός ο υπέροχος άνθρωπος που κάνει όλα αυτά τα μικρά και μεγάλα μαγικά για να κερδίσει επάξια την πιο ξεχωριστή θέση στην καρδιά σου.


        Είναι εκείνος που σου έμαθε να γελάς με την ψυχή σου, να σέβεσαι τον εαυτό σου και τους άλλους μα και να μη φοβάσαι να αντιδράς κάθε φορά που κάποιος σε θέλει συμβιβασμένη. Σε έμαθε να έχεις άποψη και να τη στηρίζεις με πάθος. Σε μεγάλωσε έτσι ώστε να γίνεις η γυναίκα που θα διεκδικεί και θα τολμά για όσα επιθυμεί κι εκείνος πάντα κρυφά και φανερά θα καμαρώνει. Eίναι εκείνος που σε προστατεύει χωρίς ποτέ να σε φυλακίζει. Που σε αφήνει πάντα ελεύθερη κι όμως βρίσκεται κάπου εκεί τριγύρω να σε προσέχει. Όχι γιατί δε σε εμπιστεύεται, την εμπιστοσύνη του στη χάρισε απλόχερα, πάντα όμως θα φοβάται μην πειράξει κανείς το κοριτσάκι του.  

Ήταν δίπλα σου τα ξημερώματα που ξυπνούσες αγχωμένη για επαναλήψεις πριν τα διαγωνίσματα του σχολείου ή τις εξετάσεις αργότερα. Σου έδινε κουράγιο, σου έδειχνε πόσο πιστεύει σε σένα και σου έμαθε πως «τα αγαθά αποκτούνται με κόπους». Και κάθε φορά που κατάφερνες κάτι μικρό ή μεγάλο έλαμπε από χαρά και τα μάτια του γυάλιζαν από καμάρι και περηφάνια για σένα. Μόνο για το βλέμμα του αυτό, άξιζαν τα πάντα.

            Ρωτούσες συνεχώς κι κατάφερες τελικά να μάθεις τι είναι οφσάιντ απ’ τα έξι σου. Βάφτηκες στο χρώμα της ομάδας του από μωρό όχι γιατί δε σου άφησε άλλη επιλογή, αλλά γιατί ήθελες να του μοιάζεις και να παθιάζεστε μαζί. Κι αφού σε έπλασε και σε έκανε τη γυναίκα που είσαι σήμερα, δε σταμάτησε ποτέ να σε αντιμετωπίζει ως το μωρό του. Κι εσύ πάντα θα απολαμβάνεις τη φροντίδα του κι εκείνο το φιλί για καληνύχτα που δεν ξεχνά ποτέ κι είναι πια η δική σας παράδοση.

            Γιατί κανένας άντρας δε θα αγαπηθεί ποτέ περισσότερο απ’ ό,τι ένας πατέρας απ’ την κόρη. Ή ίσως υπάρχει ένας, ο γιος σου που θέλεις να φέρεις στον κόσμο για να του δώσεις το όνομά του, όχι γιατί το επιβάλει το εθιμοτυπικό αλλά γιατί δε θες να χαθεί ποτέ απ’ τη ζωή σου.

 

Αφιερωμένο σε όλους τους άντρες που έχουν κερδίσει επάξια το ρόλο του Πατέρα (αλλά μεταξύ μας, μπαμπά για σένα το γράφω) <3

Με αγάπη,
Έλενα Μποκή.