Πόσες αυταπάτες σε κάνει να έχεις ο έρωτας; Πόσα γεγονότα διαστρεβλώνεις, για να τα μετατρέψεις βολικά για σένα; Πόσα φύκια δεν είδες για μεταξωτές κορδέλες;
Άσχημο πράγμα η αυταπάτη. Χτίζεις ένα σκηνικό όπου όλα θα είναι ιδεατά, άκρως μελετημένα και βεβαίως η φορά του ανέμου θα πνέει προς εκεί που εσύ θες να οδηγήσεις τις καταστάσεις.
Πόσο μάλλον αν εσύ είσαι το τρίτο πρόσωπο. Εκεί το πράγμα μπλέκει αγρίως.
Δεν υπάρχει χειρότερο να είσαι τρίτο πρόσωπο και να νομίζεις πως κάποια μέρα θα γίνεις εσύ η προτεραιότητα. Να είσαι το κέντρο της ζωής του άλλου, να κοιμάται δίπλα σου, να μn κρύβεστε, να μη μοιράζεστε μόνο δανεικές στιγμές, στερημένες από κάποιον άλλον.
Κακό πράγμα να είσαι δεύτερος. Σου κολλάει η ρετσινιά, ο άλλος σε συνηθίζει έτσι και όπως λένε, καλύτερα να σου βγει το μάτι παρά το όνομα. Αποκτάς μια ταυτότητα και όταν ο άλλος σε μάθει έτσι, δύσκολα αλλάζει. Στο μυαλό του είσαι το δεκανίκι, το άτομο με το οποίο ξεφεύγει, ξεχνιέται, εκτονώνεται. Άλλωστε τον βολεύει. Γιατί να χαλάσει τη ζωούλα του για σένα, ενώ μπορεί να έχει και τα δύο ταυτόχρονα; Γιατί να μπει σε διαδικασίες, να εκτεθεί στα μάτια του άλλου χωρίς να υπάρχει λόγος;
Ναι, μπορεί να λέει πως νιώθει πράγματα, πως σε αγαπάει, μπορεί να λέει διάφορα τέτοια κοινότυπα, αλλά όποιος αγαπάει τα βροντάει και φεύγει. Δε μένει να συμβιβάζεται σε ανούσια κρεβάτια, σε χλιαρά σ΄αγαπώ, σε τρύπιες αγκαλιές και σε μέτρια πάθη. Δεν ταιριάζουν αυτά με την ιδιοσυγκρασία του έρωτα κι εδώ που τα λέμε κι εσένα δε σου πολυφαίνονται πιστευτά.
Σκληρό μεν, αληθινό δε. Δεν κάνει την υπέρβαση για σένα, ζεις στο παρασκήνιο της ζωής του, είσαι απλά μια σταγόνα στον ωκεανό του. Εκείνος ο πλανήτης σου και εσύ απλά ένας δορυφόρος. Πόσο θα αντέξεις να κρυφοκοιτάς πίσω από την κουρτίνα; Πόσο θα αντέξει να έρχεσαι πάντα δεύτερος;
Θα αναρωτιέσαι σίγουρα, γιατί μένει εκεί. Μα είναι προφανές, μια είναι η απάντηση. Βόλεμα λέγεται. Μαθαίνουν στην άτονη ζωή και όταν μάθεις έτσι δύσκολα παίρνεις τα ρίσκα σου. Το ρίσκο πάντα έχει μέσα την πιθανότητα της ήττας και κάτι τέτοιοι άνθρωποι δεν έχουν μάθει να τζογάρουν. Μόνο τα σίγουρα και τα ασφαλή γνωρίζουν. Μα πως μπορείς να μένεις πίσω σε μια κινούμενη άμμο που καταπίνει τα όνειρά σου και τις επιθυμίες σου;
Αξίζει λοιπόν, να είσαι με έναν τέτοιο άνθρωπο; Αξίζει να παλεύεις κάθε μέρα με το φάντασμα ενός άλλου ανθρώπου; Να περιμένεις ένα τηλέφωνο, μια καλημέρα, μια βόλτα τη Κυριακή, ένα καφέ κάπου έξω κι όχι σε σκοτεινά δωμάτια με ιδρωμένα σεντόνια;
Την απάντηση την ξέρεις ήδη. Άλλωστε εδω που τα λεμε και εσενα δεν θα σου αρεσε να εισαι το απατημενο προσωπο Κάνε την λοιπόν πράξη. Σε μια ζωή χαμένη κανένας δε νικά, που λέει και ο Μάλαμας.
With love, Rose!
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου
Comment...