Δεν
πίστευες ποτέ σ’ αυτά, παραδέξου το. Ίσως δεν πιστεύεις ακόμα κι απλώς
θεωρείς πως η τύχη σου χτύπησε απρόσμενα κι αναπάντεχα την πόρτα. Ή
μάλλον καλύτερα σου χτύπησε ειδοποίηση στο κινητό σου. Εκείνα τα
απρόσωπα ανθρωπάκια στο προφίλ σου απέκτησαν όνομα, υπόσταση κι έμενε
μόνο ένα δικό σου κλικ στην «επιβεβαίωση», για να αποδεχτείς την είσοδο
ενός αγνώστου στη ζωή σου.
Ήταν ένα ανάμεσα στα διάφορα αιτήματα φιλίας που περνούσαν απ’ το προφίλ σου. Μπήκες όμως και ψαχούλεψες λίγο το δικό του είτε από απλή περιέργεια, είτε γιατί ίσως και να σ’ άρεσε εμφανισιακά κι ας μην το παραδέχτηκες ποτέ. Κι ας μην το παραδέχεσαι ακόμα.Και με λίγη ή πολλή σκέψη, με λίγη ή πολλή απερισκεψία, το αίτημα φιλίας έγινε δεκτό, αν και, για να λέμε την αλήθεια, φιλία ανάμεσά σας δεν υπήρξε ποτέ.
Ίσως όλα να ξεκίνησαν από ένα επιτυχώς τυχαία σταλμένο μπλε χεράκι στη συνομιλία σας, στην προσπάθεια ενός απ’ τους δύο να βρει κάτι εύστοχο να γράψει, ίσως από ένα απλό, σκέτο «γεια», ίσως από ένα «τι κάνεις;», που σε πέτυχε απρογραμμάτιστα στη δουλειά, στο αυτοκίνητο, στο κρεβάτι, στο δρόμο, αλλά κάπως ανεξήγητα σε βρήκε ενθουσιασμένο να θες να απαντήσεις «τώρα που μου έστειλες είμαι τέλεια», αν και προφανώς αρκέστηκες σε κάτι περισσότερο λιτό και λιγότερο διαχυτικό.
Μια άβολη πρώτη συνάντηση σχετικά σύντομα ή μετά από πολλά μηνύματα, μια αναγκαία δεύτερη κι ένα σωρό αναπόφευκτες άλλες, που δε θυμάσαι πια καλά καλά με λεπτομέρειες, αλλά δε θα ξεχάσεις ποτέ πόσο γρήγορα περνούσαν και πόσο λαχταρούσες να ξαναβρεθείτε. Μια επαφή που έγινε από τυπική, επιθυμία κι ένας άνθρωπος που έγινε από άγνωστος, δικός σου. Τόσο απλά και τόσο όμορφα.
Κι έτσι κάπως τελειώνει η δική σας ιστορία. Ή μάλλον κάπως έτσι αρχίζει. Γιατί, όσο αστείο κι αν ακούγεται, μερικά απ’ τα σύγχρονα παραμύθια δεν ξεκινούν με το ανέκαθεν ρομαντικά μαγικό «Μια φορά κι έναν καιρό…», αλλά με το μυστηριωδώς ερωτικά πολλά υποσχόμενο: «Θες να γίνουμε φίλοι;».
Ήταν ένα ανάμεσα στα διάφορα αιτήματα φιλίας που περνούσαν απ’ το προφίλ σου. Μπήκες όμως και ψαχούλεψες λίγο το δικό του είτε από απλή περιέργεια, είτε γιατί ίσως και να σ’ άρεσε εμφανισιακά κι ας μην το παραδέχτηκες ποτέ. Κι ας μην το παραδέχεσαι ακόμα.Και με λίγη ή πολλή σκέψη, με λίγη ή πολλή απερισκεψία, το αίτημα φιλίας έγινε δεκτό, αν και, για να λέμε την αλήθεια, φιλία ανάμεσά σας δεν υπήρξε ποτέ.
Ίσως όλα να ξεκίνησαν από ένα επιτυχώς τυχαία σταλμένο μπλε χεράκι στη συνομιλία σας, στην προσπάθεια ενός απ’ τους δύο να βρει κάτι εύστοχο να γράψει, ίσως από ένα απλό, σκέτο «γεια», ίσως από ένα «τι κάνεις;», που σε πέτυχε απρογραμμάτιστα στη δουλειά, στο αυτοκίνητο, στο κρεβάτι, στο δρόμο, αλλά κάπως ανεξήγητα σε βρήκε ενθουσιασμένο να θες να απαντήσεις «τώρα που μου έστειλες είμαι τέλεια», αν και προφανώς αρκέστηκες σε κάτι περισσότερο λιτό και λιγότερο διαχυτικό.
Μια άβολη πρώτη συνάντηση σχετικά σύντομα ή μετά από πολλά μηνύματα, μια αναγκαία δεύτερη κι ένα σωρό αναπόφευκτες άλλες, που δε θυμάσαι πια καλά καλά με λεπτομέρειες, αλλά δε θα ξεχάσεις ποτέ πόσο γρήγορα περνούσαν και πόσο λαχταρούσες να ξαναβρεθείτε. Μια επαφή που έγινε από τυπική, επιθυμία κι ένας άνθρωπος που έγινε από άγνωστος, δικός σου. Τόσο απλά και τόσο όμορφα.
Κι έτσι κάπως τελειώνει η δική σας ιστορία. Ή μάλλον κάπως έτσι αρχίζει. Γιατί, όσο αστείο κι αν ακούγεται, μερικά απ’ τα σύγχρονα παραμύθια δεν ξεκινούν με το ανέκαθεν ρομαντικά μαγικό «Μια φορά κι έναν καιρό…», αλλά με το μυστηριωδώς ερωτικά πολλά υποσχόμενο: «Θες να γίνουμε φίλοι;».
Με αγάπη,
Έλενα Μποκή!
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου
Comment...