Ένα παγκόσμιο παιχνίδι...

Φίλες και φίλοι καλησπέρα.

Με αφορμή τα όσα συνέβησαν στη Συρία έκρινα πως ήρθε η ώρα να τα ξαναπούμε. Αυτή τη φορά όμως το άρθρο μου δεν θα είναι μόνο ενημερωτικό αλλά θα ήθελα να μου επιτρέψετε να αναπτύξω και κάποιες σκέψεις μου με τα επιμέρους θέματα. Οι δύο εβδομάδες που κατεξοχήν αποτελούν τις «διακοπές» του Πάσχα ολοκληρώνονται σήμερα και δεν επέφεραν καμία επιπλέον ευχάριστη είδηση πλην της Αναστάσεως του Θεανθρώπου. Πριν όμως αναφερθώ στο κεντρικό θέμα που αφορά τη Συρία θα ήθελα να δούμε λίγο τα εσωτερικά. Η Ελλάδα θρήνησε απανωτά για δύο άδικους χαμούς.

Την Μεγάλη Εβδομάδα ο επιχειρηματικός κόσμος αποχαιρέτησε τον Στέλιο Σκλαβενίτη, ο οποίος έχασε τη ζωή του από γρίπη. Ναι ναι, χάθηκε ένας τόσο σπουδαίος και καλός άνθρωπος, όπως τον χαρακτήρισαν όσοι παρευρέθηκαν στην κηδεία, από γρίπη. Εν έτη 2018 και παρά την τόσο ανεπτυγμένη τεχνολογία που απολαμβάνουμε υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που χάνονται από γρίπη. Αν αυτό δεν είναι τραγελαφικό τουλάχιστον τότε εγώ είμαι παράλογη. Και πριν προλάβει η χώρα να συνέλθει, ξαναπέφτει σε πένθος. Αυτή τη φορά οι ένοπλες δυνάμεις μένουν φτωχότερες και προσθέτουν στη λίστα των ηρώων έναν ακόμα αδικοχαμένο πιλότο. Ο λόγος για τον Σμηναγό Γιώργο Μπαλταδώρο ο οποίος άφησε τη τελευταία του πνοή στο καθήκον όταν το αεροσκάφος που πιλόταρε έπεσε στη θάλασσα. Ακόμα παραμένουν αδιευκρίνιστα τα αίτια της πτώσης αλλά μεταξύ μας, ποτέ δε θα μάθουμε τι πραγματικά έγινε το πρωινό της Παρασκευής και ποιος ευθύνεται για το θάνατο του. Αυτά βέβαια είναι ψιλά γράμματα που αποτελούν πρόλογο ενός κειμένου που προμηνύεται κάπως βαρύ. Θα μου πείτε πως συνδέονται; Ας δούμε τι έγινε και στη Συρία και κλείνοντας που θα αναπτύξω τις σκέψεις μου θα καταλάβετε που το πάω.

Το θέμα με τη Συρία κρατάει χρόνια απλά φαίνεται πως οδεύει σε μια κορύφωση. Το περασμένο Σαββατοκύριακο έγινε γνωστή στη διεθνή κοινότητα η επίθεση στη Ντούμα της Συρίας με χημικά όπλα που περιείχαν χλώριο και αέριο σαρίν. Οι ΗΠΑ έσπευσαν να καταδικάσουν τόσο την επίθεση όσο και την ηγεσία του Μπασάρ αλ Άσαντ την οποία κατηγόρησαν σαν υπεύθυνη για το γεγονός. Η Ρωσία από την άλλη θέλησε να «υπερασπιστεί» τον Άσαντ και να εναντιωθεί στις ΗΠΑ. Αμέσως μετά ΗΠΑ, Βρετανία και Γαλλία συγκλίνουν και καλούν έκτακτα συμβούλια ασφαλείας για να πάρουν έγκριση και να προχωρήσουν σε πυραυλική επίθεση ως αντίποινο για τη χημική επίθεση. Και ενώ όλα μένουν ρευστά και αναμένουμε τις εξελίξεις, την Παρασκευή το απόγευμα εξαφανίζεται ο Άσαντ. Ρώσοι και Ιρανοί πράκτορες φαίνονται να μπαίνουν στο προεδρικό μέγαρο και να φυγαδεύουν τον σύριο πρόεδρο υπό το φόβο μιας επίθεσης που ακόμα δεν έχει αποφασιστεί ούτε το πότε ούτε το αν θα γίνει. Τουλάχιστον έτσι ξέρουμε εμείς! Φτάνουμε λοιπόν στο πρωινό του Σαββάτου και ξυπνάμε με την είδηση της μονόωρης  πυραυλικής επίθεσης που έκανε το «δυτικό μέτωπο» στη Δαμασκό. Πώς εξελίσσονται όμως τα πράγματα ε; Από ΄κει που δεν ήταν τίποτα σίγουρο ξαφνικά μια φυγάδευση και μια επίθεση. 

Η νέα επίθεση έφερε και νέες αντιδράσεις. Οι ΗΠΑ από τη μία λένε πως η επίθεση πέρασε ένα γερό μήνυμα και από την άλλη πως ήταν η αρχή πολλών επιθέσεων. Η Ρωσία είναι έξαλλη παρόλο που οι βάσεις της δεν χτυπήθηκαν και έχουν πάρει με το μέρος τους και την Κίνα. Παράλληλα στο δυτικό μέτωπο και υπέρ της επίθεσης τάχθηκε τόσο ο ΟΗΕ όσο και η Τουρκία. Πλέον περιμένουμε να δούμε τι τροπή θα πάρουν τα πράγματα. Η Ελλάδα ωστόσο κρατάει αποστάσεις και επιθυμεί μια διπλωματική λύση.

Έρχομαι όμως εγώ τώρα να ρωτήσω: «ΠΟΥ ΠΑΜΕ;». Ο πλανήτης ξοδεύει κάθε οχτώ μέρες, κάθε ΟΧΤΩ ΜΕΡΕΣ, 30δις σε στρατιωτικούς εξοπλισμούς και επιχειρήσεις. Μιλάμε για ένα ποσό που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για να εξαλείψει την πείνα, για να δημιουργηθούν χίλιες δυο εγκαταστάσεις σε χώρες που δεν έχουν ούτε καθαρό νερό ή ακόμα και για να χρηματοδοτούνται προγράμματα που να βελτιώνουν το τομέα της υγείας. Αντ’ αυτού οι μεγάλοι παίκτες προτιμούν να χρηματοδοτούν πολέμους και να σκορπούν το θάνατο. Αν υπήρχε βελτίωση στο τομέα της υγείας ή αν η Τουρκία δεν είχε τόσο πολεμική διάθεση και έτσι δεν χρειαζόταν να σηκωθούν τα αεροπλάνα για αναχαίτιση θα θρηνούσαμε δύο ανθρώπους; Όχι μόνο χθες ή προχθές αλλά τα τελευταία 10, 20 χρόνια. Όλα όμως θυσιάζονται στο βωμό του συμφέροντος. Βλέπετε λοιπόν πως όλα συνδέονται μεταξύ τους τελικά;

            Πριν κλείσω θέλω μόνο να προσθέσω: «ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ» και στους δύο ανθρώπους που αποχαιρετήσαμε αυτές τις μέρες. Ο καθένας θα μείνει χαραγμένος μέσα μας για το δικό του ξεχωριστό δρόμο.

Εμείς μέχρι να τα ξαναπούμε θέλω να μη ξεχνάτε να χαμογελάτε!!!

Με αγάπη,

Ιωάννα Μπελίτσου!