Bullying, μία λέξη που μόλις την ακούμε ξέρουμε πως δεν κρύβει τίποτα καλό. Πρόκειται για έναν όρο που περιγράφει την άσχημη συμπεριφορά (συνήθως εκφοβισμού) από έναν ‘δυνατό’ σε κάποιον ‘αδύναμο’.
Με αφορμή λοιπόν το περιστατικό στην Αργυρούπολη και την τραγική κατάληξη του, σήμερα θα ασχοληθούμε με φαινόμενα κακοποίησης που δυστυχώς οξύνονται ανεξέλεγκτα.
Το bullying έχει ταυτιστεί με τον σχολικό εκφοβισμό και αυτό έμμεσα μας δίνει μία εικόνα για το χώρο που ακμάζει. Ωστόσο, το σχολείο είναι ένα μέρος που όπως όλοι ξέρουμε είναι γεμάτο κόσμο (ενήλικο & ανήλικο). Εύλογα λοιπόν μας γεννάται η απορία: πώς γίνεται να υπάρχει ακόμα κάτι τέτοιο και να μην έχει εκλείψει; Η απάντηση είναι απλή και την ακούμε συνέχεια όταν ένα περιστατικό εκφοβισμού βλέπει το φως της δημοσιότητας (πράγμα όλο και πιο συχνό τα τελευταία χρόνια): «Είναι πιο εύκολο να εθελοτυφλήσεις από το να επέμβεις!». Και είναι αλήθεια, τα περισσότερα περιστατικά προκύπτουν γιατί κάποιος δεν επενέβη την κατάλληλη στιγμή. Σπας τη σιωπή σου μόνο όταν νιώσεις ότι φταις και φταις όταν ένας άνθρωπος χάσει τη ζωή του επειδή εσύ δεν τον βοήθησες ή ήσουν αυτός που τον έκανες να νιώσει ασήμαντος. Σκληρή η παραπάνω άποψη ε;
Σκεφτόμενος λοιπόν τι θα απαντήσεις στο τελευταίο ερώτημα θα καταλάβεις ότι σε τέτοια θέματα η αλήθεια είναι σκληρή και πονάει. Μέσα σου επίσης ξέρεις πόσο δίκιο έχω αλλά αντί να σκεφτείς αν κάπου έχεις φταίξει και συ, θα σπεύσεις να πεις: ‘Ναι, αλλά εγώ δεν το κάνω’. Το πρόβλημα είναι ότι όλοι κάποια στιγμή ζήσαμε ένα περιστατικό. Μα σα θύτες, μα σα θύματα, μα σα παρατηρητές ένα είναι το σίγουρο, όλοι έχουμε δει ένα περιστατικό που θελήσαμε να το αμφισβητήσουμε από το να το σταματήσουμε. Πλέον όμως τα πράγματα έχουν πάρει άλλη τροπή. Έχουν σταματήσει να σε θυμώνουν τα παιδιά που δεν μπλέχτηκαν. Τα βάζεις με τους γονείς τόσο του θύματος όσο και του θύτη και αντίστοιχα με δασκάλους και καθηγητές που ενώ ήξεραν ή έβλεπαν δεν επενέβησαν να συζητήσουν, να τιμωρήσουν ή να ενημερώσουν.
Δυστυχώς όσο θλιβερό και απογοητευτικό κι αν ακούγεται η αδιαφορία γονιών και καθηγητών είναι συνήθως η μητέρα ανοχή που γεννά και προστατεύει τέτοια φαινόμενα. Το bullying είναι ένα πρόβλημα που αν δεν αντιμετωπιστεί θα συνεχίσουμε να θρηνούμε θύματα. Θύματα πολλών ηλικιών αφού όπως πρόσφατα περιστατικά έδειξαν το bullying δεν είναι περιορισμένο στο σχολείο αλλά έχει επεκταθεί και σε ΑΕΙ & ΤΕΙ (βλέπε υποθέσεις Βαγγέλη Γιακουμάκη & της 22χρονης φοιτήτριας τη Θεσσαλονίκη). Ακόμα και το πιο πρόσφατο συμβάν, η εξαφάνιση του φαντάρου από τη Χίο που και αυτός αντίστοιχα δεχόταν bullying στους θαλάμους των στρατώνων του νησιού και η υπόθεση δεν έχει εξιχνιαστεί ακόμα.
Βλέπουμε λοιπόν ότι μπορεί να γίνουμε μάρτυρες σε πολλά καθημερινά γεγονότα και να τα προσπεράσουμε θεωρώντας τα ασήμαντα. Μην κολλάτε μόνο στη λέξη bullying αλλά έχετε τα μάτια και τα αυτιά σας ανοιχτά για την όποιας μορφής κακοποίησης δείτε. Το bullying είναι το δέντρο όχι το δάσος. Η καλύτερη λύση σε τέτοια ζητήματα είναι η παρατηρητικότητα. Ειδικά γονείς και δάσκαλοι σε μικρά παιδιά και γενικά ως άνθρωποι στον συνάνθρωπο. Ξέρω ότι γενικεύτηκα αλλά πιστέψτε με το να σε αναγκάσουν να κάνεις κάτι χωρίς τη θέληση σου είναι το κοινό χαρακτηριστικό σε όλες τις μορφές κακοποίησης.
Γι αυτό την επόμενη φορά που θα δεις ή θα ακούσεις κάτι σκέψου καλά αν πρέπει ή δεν πρέπει να το προσπεράσεις.
Κείμενο: Ιωάννα Μπελίτσου
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου
Comment...