Καλησπέρα φίλες και φίλοι, ξέρω ότι έχουμε να τα πούμε αρκετό καιρό αλλά υποχρεώσεις που προέκυψαν με κράτησαν μακριά από την ενημέρωση. Αυτό βέβαια να ξέρετε ήταν και λίγο από επιλογή κάποιες φορές. Δεν μου αρέσει να γίνομαι αναμεταδότης κακών ειδήσεων που στοχεύουν στο σκόρπισμα ματαιοδοξίας και αβεβαιότητας. Συνεπώς προσπαθώντας να βρω την θετική είδηση που θα μου έδινε το έναυσμα να ξαναβρεθώ κοντά σας απέτυχα και έτσι πήρα απόφαση πως αν περιμένω τα χαρούμενα νέα δεν θα ξαναγράψω ποτέ. Να ‘μια λοιπόν εδώ σήμερα σε ένα κείμενο που θα δούμε πολλά.
Άλλη μία 17 Νοέμβρη που πέρασε και άφησε τη δική της σφραγίδα. Αποδείχθηκε για ακόμα μία φορά ποσό καλά οργανωμένη είναι μία ομάδα ανθρώπων η οποία στοχεύει στο να σκορπίσει το χάος από την Αθήνα μέχρι τη Θεσσαλονίκη. Είδαμε για πολλοστή φορά την καθιερωμένη πορεία να καταλήγει σε φιάσκο και φτάσαμε σε σημείο να λέμε καλύτερα να μη γιορτάζουμε αυτή την ημέρα. Όσο για την επόμενη μέρα, τόσο η Αθήνα όσο και η Θεσσαλονίκη θύμιζαν βομβαρδισμένα τοπία. Ζημιές ανυπολόγιστου κόστους που θα πληρωθούν πάλι από τους φορολογούμενους και μια αγανάκτηση που μένει μετέωρη αφού δεν εισακούστηκε από κανέναν.
Πάμε όμως και σε ένα άλλο θέμα που ακόμα μας καίει. Πέραν του Πολυτεχνείου πρόσφατα είχαμε ακόμα μία εθνική εορτή. Αναφέρομαι φυσικά στην ημέρα της 28ης Οκτωβρίου που φέτος μόνο να τη γιορτάσουμε δεν προλάβαμε. Θα μου πείτε τώρα το θυμήθηκες; Όχι! Απλά δεν θα αναφερθώ στα εντός συνόρων τεκτενόμενα αλλά στην δολοφονία του Κων/νου Κατσίφα στους Βουλιαράτες. Μία πράξη που ενώ οι γείτονες την πρωτοχαρακτήρισαν, έμμεσα, δολοφονία σε πρόσφατες δηλώσεις αναφέρθηκε η λέξη αυτοκτονία. Μία λέξη που άναψε φωτιές στην οικογένεια του θύματος. Αυτό όμως που παραμένει αξιοσημείωτο είναι η σιωπή από την ελληνική πλευρά. Ουσιαστικά παρατηρείται ένας μονόπλευρος διάλογος από την Αλβανία χωρίς αντίλογο. Στρατηγική ή απλά αδυναμία?
Ξεπερνώντας τα γεγονότα των εθνικών εορτών καταλήγουμε στα κοινωνικά θέματα των ημερών. Λίγο τα αναδρομικά των συνταξιούχων, λίγο η αμφιταλαντευόμενη σχεση κράτους- εκκλησίας, είναι και αυτός ο κρατικός προυπολογισμός που έχει φτάσει να βασανίζει και τον πιο άσχετο με το θέμα, δεν θέλει και η πολύ η κοινωνία για να σαλτάρει. Το βλέπεις πια και έξω όταν κυκλοφορείς. Ο κόσμος είναι χαμένος και λυπημένος. Δεν ενδιαφέρεται πια για τους άλλους παρά μόνο για τον εαυτό του. Ας ελπίσουμε ότι το πνεύμα των εορτών που καταφθάνει σιγά σιγά θα αλλάξει λίγο τα πράγματα και θα δούμε και χαρούμενα πρόσωπα γύρω μας.
Πάντως ότι και να γίνεται γύρω σας, να θυμάστε πως όλοι έχουμε προβλήματα. Αυτό όμως δεν πρέπει να μας κάνει αγενείς και αναίσθητους. Μέχρι την επόμενη συνάντηση μας μην ξεχνάτε λοιπόν, ΝΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑΤΕ.
Επιμέλεια Κειμένου: Ιωάννα Μπελίτσου
Άλλη μία 17 Νοέμβρη που πέρασε και άφησε τη δική της σφραγίδα. Αποδείχθηκε για ακόμα μία φορά ποσό καλά οργανωμένη είναι μία ομάδα ανθρώπων η οποία στοχεύει στο να σκορπίσει το χάος από την Αθήνα μέχρι τη Θεσσαλονίκη. Είδαμε για πολλοστή φορά την καθιερωμένη πορεία να καταλήγει σε φιάσκο και φτάσαμε σε σημείο να λέμε καλύτερα να μη γιορτάζουμε αυτή την ημέρα. Όσο για την επόμενη μέρα, τόσο η Αθήνα όσο και η Θεσσαλονίκη θύμιζαν βομβαρδισμένα τοπία. Ζημιές ανυπολόγιστου κόστους που θα πληρωθούν πάλι από τους φορολογούμενους και μια αγανάκτηση που μένει μετέωρη αφού δεν εισακούστηκε από κανέναν.
Πάμε όμως και σε ένα άλλο θέμα που ακόμα μας καίει. Πέραν του Πολυτεχνείου πρόσφατα είχαμε ακόμα μία εθνική εορτή. Αναφέρομαι φυσικά στην ημέρα της 28ης Οκτωβρίου που φέτος μόνο να τη γιορτάσουμε δεν προλάβαμε. Θα μου πείτε τώρα το θυμήθηκες; Όχι! Απλά δεν θα αναφερθώ στα εντός συνόρων τεκτενόμενα αλλά στην δολοφονία του Κων/νου Κατσίφα στους Βουλιαράτες. Μία πράξη που ενώ οι γείτονες την πρωτοχαρακτήρισαν, έμμεσα, δολοφονία σε πρόσφατες δηλώσεις αναφέρθηκε η λέξη αυτοκτονία. Μία λέξη που άναψε φωτιές στην οικογένεια του θύματος. Αυτό όμως που παραμένει αξιοσημείωτο είναι η σιωπή από την ελληνική πλευρά. Ουσιαστικά παρατηρείται ένας μονόπλευρος διάλογος από την Αλβανία χωρίς αντίλογο. Στρατηγική ή απλά αδυναμία?Ξεπερνώντας τα γεγονότα των εθνικών εορτών καταλήγουμε στα κοινωνικά θέματα των ημερών. Λίγο τα αναδρομικά των συνταξιούχων, λίγο η αμφιταλαντευόμενη σχεση κράτους- εκκλησίας, είναι και αυτός ο κρατικός προυπολογισμός που έχει φτάσει να βασανίζει και τον πιο άσχετο με το θέμα, δεν θέλει και η πολύ η κοινωνία για να σαλτάρει. Το βλέπεις πια και έξω όταν κυκλοφορείς. Ο κόσμος είναι χαμένος και λυπημένος. Δεν ενδιαφέρεται πια για τους άλλους παρά μόνο για τον εαυτό του. Ας ελπίσουμε ότι το πνεύμα των εορτών που καταφθάνει σιγά σιγά θα αλλάξει λίγο τα πράγματα και θα δούμε και χαρούμενα πρόσωπα γύρω μας.
Πάντως ότι και να γίνεται γύρω σας, να θυμάστε πως όλοι έχουμε προβλήματα. Αυτό όμως δεν πρέπει να μας κάνει αγενείς και αναίσθητους. Μέχρι την επόμενη συνάντηση μας μην ξεχνάτε λοιπόν, ΝΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑΤΕ.
Επιμέλεια Κειμένου: Ιωάννα Μπελίτσου
Ωραια τα λες .. δυστυχώς όπως λες τα θετικά γεγονότα έχουν στερεψεσ στην χώρα μας αρκετά αλλα αυτο δεν πρέπει να μας κανει να το βαζουμε κάτω!
ΑπάντησηΔιαγραφήΛευτέρη σε ευχαριστώ πολύ που συμμερίζεσαι την άποψη να μη μας παίρνει από κάτω. Είναι σημαντικό που υπάρχουν κι άλλοι νέοι άνθρωποι που θέλουν μια πιο ήρεμη καθημερινότητα.
ΔιαγραφήΜε εκτίμηση,
Ι.Μπελίτσου